TAKDIR

Ia sangat mempengaruhi peristiwa dalam kehidupan kita, keputusan yang kita buat dan dengan siapa kita menghabiskan hidup. Dengan itu, ia memberi kesan kepada kehidupan setiap individu dan seterusnya kepada seluruh masyarakat serta sebuah negara.

Oleh itu, apabila seorang yang mempunyai takdir buruk memerintah sebuah negara atau masyarakat, dia pasti menyebabkan masyarakat atau negaranya berdepan lebih banyak kesukaran. Maka, satu-satunya cara seseorang boleh membawa perubahan kepada takdirnya ialah melalui amalan rohani, dan tahap amalan rohani yang perlu diikuti juga berubah mengikut beratnya takdir setiap orang. Oleh sebab takdir dianggap menentukan peristiwa besar dalam hidup seperti kelahiran, perkahwinan, penyakit serius, kemalangan dan kematian, jika seseorang telah ditentukan mempunyai takdir yang buruk, jalan untuk mengatasi atau meneutralkan kesannya ialah bimbingan rohani. Oleh itu, konsep ini berasaskan susunan semula jadi alam semesta yang tetap.

Apa-apa peristiwa yang berlaku di alam semesta atau kepada seseorang, sama ada besar atau kecil, tidak berlaku semata-mata kerana kebetulan; takdir dianggap telah menyediakan tempat untuk peristiwa itu berlaku dalam kehidupan setiap orang.

Ini termasuk perkara yang sangat kecil yang kita lihat dan bunyi halus yang kita dengar. Takdir bukan sekadar kepercayaan karut, tetapi dianggap mempunyai asas psikologi yang kuat. Setiap perkara kecil seperti bunga yang berkembang dan layu, atau manusia yang lahir dan mati, dianggap telah ditentukan untuk berlaku dan tidak boleh dinilai hanya dengan menguji atau mengukur darjahnya. Kadangkala takdir bertindak seperti ubat psikologi apabila sesuatu menjadi sangat buruk walaupun selepas usaha keras; pada masa seperti itu takdir tampil dengan apa yang dianggap sebagai rawatannya yang telah ditentukan. Ia juga bertindak sebagai cara untuk menerima perasaan positif dan negatif kita, manakala perasaan negatif biasanya berpunca daripada cemburu, marah, dendam dan sebagainya. Kebanyakan masa, takdir dan kerja keras dianggap sebagai dua sisi syiling yang sama kerana takdir kita mempengaruhi tahap usaha kita. Bagi orang yang rajin, kejayaan dianggap sentiasa dekat dan bintang mereka dikatakan cerah, manakala bagi mereka yang kurang berusaha, bintang mereka dianggap malap dan hanya boleh dicerahkan melalui kerja keras.

Pandangan tentang kehidupan berbeza antara Barat dan Timur. Pandangan Barat menyatakan bahawa kita boleh mengawal atau mengubah takdir kita dalam kehidupan, dan akhirnya apa sahaja yang berlaku atau akan berlaku dalam hidup kita ialah pilihan kita sendiri. Pandangan Timur pula menggambarkan bahawa tiada apa yang berlaku dalam kehidupan setiap orang berada di bawah kawalan kita; semuanya berlaku mengikut rancangan yang telah ditetapkan dan kita hanya memainkan peranan sebagai pelakon. Namun kedua-dua pandangan ini tidak sepenuhnya tepat. Dari sudut sains kerohanian, takdir menguasai 65% kehidupan kita dan baki 35% ditentukan oleh tindakan sukarela kita. Oleh sebab takdir berasaskan tindakan dan perbuatan kita, 65% itu boleh diperbetulkan atau diatasi melalui 35% tindakan sukarela, terutamanya dengan melibatkan diri dalam amalan rohani. Oleh itu, mereka yang bergantung pada takdir menganggap bahawa mereka tidak mempunyai kawalan terhadap keadaan hidup dan semuanya berlaku mengikut urutan peristiwa yang tetap dan tidak boleh diubah, manakala mereka yang bergantung pada tindakan sukarela mengawal apa yang mereka lakukan dan memilih jalan yang berbeza untuk mencapai takdir mereka.

Hanya ada dua cara untuk menakluki takdir atau menjadi bebas daripadanya. Satu ialah bertanya untuk siapa takdir ini dan menyedari bahawa hanya ego yang terikat kepada takdir, bukannya Diri yang sebenar, serta bahawa ego itu sendiri tidak mempunyai kewujudan bebas. Cara yang lain ialah menghapuskan ego dengan menyerahkan diri sepenuhnya kepada Tuhan, menyedari ketidakberdayaan diri dan mengekalkan sikap itu sepanjang masa. Penyerahan diri tidak boleh dianggap lengkap selagi seorang penyembah masih mahukan perkara ini atau itu daripada Tuhan.

Takdir boleh dicapai melalui dua cara. Cara pertama ialah mengkaji pelbagai takdir yang tersedia untuk anda dan jika anda tidak ditentukan untuk salah satunya, berundur dan jadikan ego tidak wujud atau tundukkan ego kepada takdir. Cara kedua ialah menyedari keadaan diri yang tidak berdaya dan menyerahkan diri sepenuhnya kepada Tuhan sambil meminta apa yang diperlukan, lalu meletakkan ego ke tepi dan menghapuskannya. Penyerahan sebenar ialah cinta kepada Tuhan demi cinta itu sendiri dan bukan kerana perkara lain, malah bukan demi pembebasan. Penaklukan takdir hanya boleh berjaya jika ego dihapuskan melalui pengabdian pada jalan rohani. Seperti kata pepatah, «apa yang ditanam, itulah yang dituai»; buah perbuatan baik ialah kebahagiaan dan buah perbuatan buruk ialah kesakitan. Orang yang melakukan perbuatan baik memperoleh pahala dan keberuntungan, manakala orang yang malas kehilangan kedudukannya dan menuai keburukan, seperti bahan beralkali dimasukkan ke dalam luka. Oleh itu, sahabat, kemakmuran dan segala perkara baik turun dari satu generasi ke generasi lain bukan sahaja melalui takdir tetapi juga melalui usaha sendiri; begitu juga kehidupan selepas mati dianggap ditentukan antara syurga dan neraka.