TADHANA

Malaki ang impluwensiya nito sa mga pangyayari sa ating buhay, sa mga desisyong ginagawa natin, at sa mga taong kasama nating namumuhay. Dahil dito, naaapektuhan nito ang buhay ng bawat isa at sa kalaunan ay pati ang buong lipunan at isang bansa.

Kaya kapag ang isang taong may masamang tadhana ang namumuno sa isang bansa o lipunan, maaari niyang dalhin ang lipunan o bansang iyon sa mas maraming paghihirap. Ang pangunahing paraan upang makapaghatid ang isang tao ng pagbabago sa kanyang tadhana ay ang espirituwal na pagsasanay, at nag-iiba ang antas ng kinakailangang pagsasanay ayon sa bigat ng tadhana ng bawat isa. Dahil itinuturing na ang tadhana ang humuhubog sa mahahalagang pangyayari sa buhay gaya ng kapanganakan, pag-aasawa, malulubhang karamdaman, aksidente at kamatayan, kung nakatakda sa isang tao ang hindi kanais-nais na kapalaran, espirituwal na paggabay ang itinuturing na paraan upang mapagtagumpayan o mapahina ang mga epekto nito. Kaya ang konseptong ito ay nakabatay sa nakapirming likas na kaayusan ng sansinukob.

Anumang pangyayaring nagaganap sa sansinukob o sa buhay ng isang tao, malaki man o maliit, ay hindi lamang basta pagkakataon; itinuturing na ang tadhana ang naglaan ng puwang para mangyari ito sa buhay ng bawat isa.

Kasama rito kahit ang pinakamaliliit na bagay na nakikita natin at ang mahihinang tunog na naririnig natin. Ang tadhana ay hindi lamang pamahiin; sinasabing mayroon din itong matibay na batayang sikolohikal. Ang bawat maliit na pangyayari, gaya ng pamumukadkad at pagkalanta ng isang bulaklak o ng pagsilang at pagkamatay ng isang tao, ay itinuturing na nakatakdang mangyari at hindi maaaring hatulan sa pamamagitan lamang ng pagsusuri o pagsukat ng antas nito. Minsan, kapag lubhang pumapalya ang mga bagay kahit matapos ang matinding pagsisikap, ang tadhana ay gumaganap na parang sikolohikal na gamot at lumilitaw na may sarili nitong paunang itinakdang lunas. Nagiging paraan din ito upang tanggapin ang ating positibo at negatibong damdamin, na ang negatibo ay karaniwang nagmumula sa selos, galit, paghihiganti at iba pa. Kadalasan, ang tadhana at pagsusumikap ay itinuturing na dalawang panig ng iisang barya dahil naiimpluwensiyahan ng ating tadhana ang antas ng ating pagsisikap. Para sa masisipag, ang tagumpay ay itinuturing na laging malapit at maliwanag ang kanilang mga bituin, samantalang para sa kulang sa pagsisikap, ang mga bituin ay itinuturing na maputla at mapapaliwanag lamang sa pamamagitan ng pagsusumikap.

Nagkakaiba ang mga pananaw sa buhay sa Kanluran at Silangan. Sinasabi ng pananaw sa Kanluran na maaari nating kontrolin o baguhin ang ating tadhana sa buhay at na sa huli, ang nangyayari o mangyayari sa ating buhay ay bunga ng sarili nating pagpili. Sinasabi naman ng pananaw sa Silangan na wala sa ating kontrol ang mga nangyayari sa buhay ng bawat isa; ang lahat ay sumusunod sa isang paunang itinakdang plano at tayo ay gumanap lamang bilang mga aktor. Gayunman, hindi lubusang tama ang alinman sa dalawang pananaw. Mula sa pananaw ng agham ng espirituwalidad, 65% ng ating buhay ay pinamamahalaan ng tadhana at ang natitirang 35% ay nakasalalay sa ating kusang pagkilos. Dahil ang tadhana ay nakabatay sa ating mga kilos at gawa, ang 65% na iyon ay maaaring maituwid o malampasan sa pamamagitan ng 35% na kusang pagkilos, lalo na sa pakikibahagi sa espirituwal na pagsasanay. Kaya ang mga taong umaasa lamang sa tadhana ay naniniwalang wala silang kontrol sa mga sitwasyon sa buhay at na ang lahat ay nangyayari ayon sa isang nakapirming sunod-sunod na pangyayari na hindi mababago, samantalang ang mga taong umaasa sa kusang pagkilos ay kinokontrol ang kanilang ginagawa at pumipili ng iba’t ibang landas upang maabot ang kanilang tadhana.

Dalawa lamang ang paraan upang mapagtagumpayan ang tadhana o maging malaya mula rito. Ang una ay ang tanungin kung para kanino ang tadhanang ito at matuklasan na ang ego lamang ang nakagapos sa tadhana, hindi ang tunay na Sarili, at na ang ego mismo ay walang hiwalay na pag-iral. Ang isa pang paraan ay ang alisin ang ego sa pamamagitan ng lubos na pagsuko sa Panginoon, pagkilala sa sariling kawalan ng kakayahan, at patuloy na pagpapanatili ng saloobing ito. Hindi maituturing na ganap ang pagsuko hangga’t ang deboto ay humihingi pa rin ng ganito o ganoon mula sa Panginoon.

Maaaring maabot ang tadhana sa dalawang paraan. Ang una ay pag-aralan ang iba’t ibang tadhanang maaaring nakalaan sa iyo at, kung hindi ka nakatakda para sa isa sa mga iyon, umatras at gawing walang pag-iral ang ego o isailalim ito sa tadhana. Ang ikalawa ay kilalanin ang sariling kawalan ng kakayahan at lubos na sumuko sa Panginoon habang hinihingi ang kailangan, kaya isinasantabi at inaalis ang ego. Ang tunay na pagsuko ay pagmamahal sa Diyos alang-alang sa pagmamahal mismo at wala nang iba, kahit hindi para sa pagpapalaya. Magiging matagumpay lamang ang pagdaig sa tadhana kung mapapawi ang ego sa pamamagitan ng debosyon sa espirituwal na landas. Gaya ng kasabihan, «kung ano ang iyong itinanim, siya mong aanihin»; ang bunga ng mabubuting gawa ay kaligayahan at ang bunga ng masasamang gawa ay sakit. Ang taong gumagawa ng mabuti ay nagkakaroon ng merito at mabuting kapalaran, samantalang ang tamad ay nawawalan ng kanyang kalagayan at umaani ng masama, na para bang naglagay ng alkalinong sangkap sa sugat. Kaya ang mga kaibigan, kasaganaan at lahat ng mabubuting bagay ay naipapasa sa bawat salinlahi hindi lamang dahil sa tadhana kundi dahil din sa sariling pagsisikap; gayundin, ang buhay pagkatapos ng kamatayan ay itinuturing na hahantong sa langit o impiyerno.