വിധി

നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലെ സംഭവങ്ങൾ, നമ്മൾ എടുക്കുന്ന തീരുമാനങ്ങൾ, ആരോടൊപ്പമാണ് ജീവിതം ചിലവഴിക്കുന്നത് എന്നിവയെല്ലാം അത് ശക്തമായി സ്വാധീനിക്കുന്നു. ഇതുവഴി ഓരോ വ്യക്തിയുടെ ജീവിതത്തെയും അതിലൂടെ മുഴുവൻ സമൂഹത്തെയും ഒരു രാജ്യത്തെയും അത് ബാധിക്കുന്നു.

അതുകൊണ്ട് മോശം വിധിയുള്ള ഒരാൾ ഒരു രാജ്യത്തെയോ സമൂഹത്തെയോ ഭരിക്കുമ്പോൾ, ആ സമൂഹത്തിനോ രാജ്യത്തിനോ കൂടുതൽ ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ നേരിടേണ്ടിവരാം. സ്വന്തം വിധിയിൽ മാറ്റം വരുത്താൻ മനുഷ്യന് കഴിയുന്ന പ്രധാന മാർഗം ആത്മീയ അഭ്യാസമാണ്; ഓരോരുത്തരുടെയും വിധിയുടെ ഗൗരവത്തിന് അനുസരിച്ച് പിന്തുടരേണ്ട ആത്മീയ അഭ്യാസത്തിന്റെ നിലവാരവും മാറുന്നു. ജനനം, വിവാഹം, ഗുരുതര രോഗങ്ങൾ, അപകടങ്ങൾ, മരണം എന്നിവ പോലുള്ള പ്രധാന ജീവിതസംഭവങ്ങളെ വിധി നിർണ്ണയിക്കുന്നു എന്ന് കരുതുന്നതിനാൽ, ഒരാൾക്ക് ദോഷകരമായ വിധി മുൻകൂട്ടി നിശ്ചയിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അതിന്റെ ഫലങ്ങളെ മറികടക്കുന്നതിനോ കുറയ്ക്കുന്നതിനോ ആത്മീയ മാർഗ്ഗനിർദ്ദേശമാണ് വഴി എന്ന് കണക്കാക്കുന്നു. അതിനാൽ ഇത് ബ്രഹ്മാണ്ഡത്തിന്റെ സ്ഥിരമായ സ്വാഭാവിക ക്രമത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയ ആശയമാണ്.

ബ്രഹ്മാണ്ഡത്തിലോ ഒരു വ്യക്തിയുടെ ജീവിതത്തിലോ സംഭവിക്കുന്ന ഏത് സംഭവവും, അത് വലിയതായാലും ചെറുതായാലും, വെറും യാദൃശ്ചികതയായി സംഭവിക്കുന്നതല്ല; ഓരോരുത്തരുടെയും ജീവിതത്തിൽ അത് സംഭവിക്കാൻ വിധി തന്നെ ഒരു സ്ഥാനം സൃഷ്ടിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു.

നമ്മൾ കാണുന്ന ഏറ്റവും ചെറിയ കാര്യങ്ങളും കേൾക്കുന്ന ചെറുശബ്ദങ്ങളും ഇതിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു. വിധി വെറും അന്ധവിശ്വാസമല്ല; അതിന് ശക്തമായ മാനസിക അടിത്തറയുണ്ടെന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു. ഒരു പൂവ് വിരിഞ്ഞ് വാടുന്നത്, ഒരു മനുഷ്യൻ ജനിച്ച് മരണപ്പെടുന്നത് എന്നിവ പോലെയുള്ള ഓരോ ചെറിയ സംഭവവും സംഭവിക്കേണ്ടതായാണ് കണക്കാക്കുന്നത്; അതിന്റെ തോത് പരിശോധിച്ചോ അളന്നോ വിലയിരുത്താനാവില്ല. കഠിനമായി പരിശ്രമിച്ചിട്ടും കാര്യങ്ങൾ വളരെ മോശമാകുന്ന സമയങ്ങളിൽ വിധി ഒരു മാനസിക ഔഷധം പോലെ പ്രവർത്തിക്കുകയും, തന്റെ മുൻകൂട്ടി നിശ്ചയിച്ച പരിഹാരവുമായി രംഗത്തെത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. അസൂയ, കോപം, പ്രതികാരം തുടങ്ങിയ ഘടകങ്ങളിൽ നിന്ന് ഉയരുന്ന നെഗറ്റീവ് വികാരങ്ങളെയും, പോസിറ്റീവ് വികാരങ്ങളെയും മനസ്സിലാക്കാനുള്ള മാർഗമായും അത് പ്രവർത്തിക്കുന്നു. പലപ്പോഴും വിധിയും കഠിനാധ്വാനവും ഒരേ നാണയത്തിന്റെ രണ്ട് വശങ്ങളായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു, കാരണം വിധി നമ്മുടെ പരിശ്രമത്തിന്റെ തോതിനെ സ്വാധീനിക്കുന്നു. കഠിനമായി പരിശ്രമിക്കുന്നവർക്ക് വിജയം വാതിൽക്കൽ തന്നെയാണെന്നും അവരുടെ നക്ഷത്രങ്ങൾ പ്രകാശവാന്മാരാണെന്നും കരുതപ്പെടുമ്പോൾ, പരിശ്രമം കുറവുള്ളവരുടെ നക്ഷത്രങ്ങൾ മങ്ങിയവയാണെന്നും അവയെ കഠിനാധ്വാനത്തിലൂടെ മാത്രമേ പ്രകാശിപ്പിക്കാനാകൂ എന്നും പറയുന്നു.

ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചുള്ള കാഴ്ചപ്പാടുകൾ പാശ്ചാത്യത്തിലും പൂർവദേശങ്ങളിലും വ്യത്യസ്തമാണ്. പാശ്ചാത്യ കാഴ്ചപ്പാട്, നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ നമ്മുടെ വിധിയെ നിയന്ത്രിക്കാനോ മാറ്റാനോ കഴിയുമെന്നും, സംഭവിക്കുന്നതോ സംഭവിക്കാൻ പോകുന്നതോ ഒടുവിൽ നമ്മുടെ സ്വന്തം തിരഞ്ഞെടുപ്പാണെന്നും പറയുന്നു. പൂർവദേശീയ കാഴ്ചപ്പാട്, ഓരോരുത്തരുടെയും ജീവിതത്തിൽ സംഭവിക്കുന്ന ഒന്നും നമ്മുടെ നിയന്ത്രണത്തിൽ ഇല്ല; എല്ലാം മുൻകൂട്ടി ക്രമപ്പെടുത്തിയ പദ്ധതിപ്രകാരം നടക്കുന്നു, നമ്മൾ അഭിനേതാക്കളുടേതുപോലുള്ള പങ്ക് മാത്രമാണ് വഹിക്കുന്നത് എന്നും പറയുന്നു. എന്നിരുന്നാലും ഈ രണ്ടുകാഴ്ചപ്പാടുകളും പൂർണ്ണമായി ശരിയല്ല. ആത്മീയശാസ്ത്രത്തിന്റെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിന്റെ 65% ഭാഗം വിധിയാൽ നിയന്ത്രിക്കപ്പെടുന്നു; ശേഷിക്കുന്ന 35% നമ്മുടെ സ്വമേധയാ ചെയ്യുന്ന പ്രവർത്തികളാൽ നിശ്ചയിക്കപ്പെടുന്നു. വിധി നമ്മുടെ പ്രവൃത്തികളും കർമ്മങ്ങളും അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ളതിനാൽ, ആ 65% ഭാഗം 35% സ്വമേധാപ്രവർത്തനത്തിലൂടെ തിരുത്താനോ മറികടക്കാനോ കഴിയും, പ്രത്യേകിച്ച് ആത്മീയ അഭ്യാസത്തിലൂടെ. അതിനാൽ വിധിയെ മാത്രം ആശ്രയിക്കുന്നവർക്ക് ജീവിതസാഹചര്യങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്നും, എല്ലാം മാറ്റാനാവാത്ത ഒരു നിശ്ചിത സംഭവപരമ്പര പ്രകാരം നടക്കുന്നു എന്നും കരുതുന്നു; സ്വമേധാപ്രവർത്തനത്തെ ആശ്രയിക്കുന്നവർ സ്വന്തം പ്രവൃത്തികളെ നിയന്ത്രിക്കുകയും സ്വന്തം വിധിയിലേക്കെത്താൻ വ്യത്യസ്ത വഴികൾ തിരഞ്ഞെടുക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

വിധിയെ ജയിക്കാനോ അതിൽ നിന്ന് സ്വതന്ത്രനാകാനോ രണ്ട് മാർഗങ്ങൾ മാത്രമേയുള്ളു. ഒന്നാമത്, ഈ വിധി ആരുടേതാണ് എന്ന് ചോദിച്ച്, വിധിയോട് ബന്ധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത് അഹങ്കാരം മാത്രമാണെന്നും യഥാർത്ഥ ആത്മാവ് അല്ലെന്നും, അഹങ്കാരത്തിന് സ്വതന്ത്രമായ നിലനിൽപ്പ് ഇല്ലെന്നും തിരിച്ചറിയുക. മറ്റൊരു മാർഗം, സ്വന്തം അസഹായത തിരിച്ചറിഞ്ഞ് ദൈവത്തിന് പൂർണ്ണമായി സമർപ്പിക്കുകയും ആ ഭാവം എല്ലായ്പ്പോഴും നിലനിർത്തുകയും ചെയ്ത് അഹങ്കാരത്തെ ഇല്ലാതാക്കുക. ഭക്തൻ ദൈവത്തോട് ഇതോ അതോ ചോദിക്കുന്നിടത്തോളം സമർപ്പണം പൂർണ്ണമാണെന്ന് പറയാനാവില്ല.

വിധിയെ രണ്ട് രീതിയിൽ കൈവരിക്കാം. ഒന്നാമത്, നിങ്ങള്ക്ക് ലഭ്യമായ വിവിധ വിധികളെ പഠിച്ച്, അവയിൽ ഒന്നിന് നിങ്ങൾ വിധിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ലെങ്കിൽ സ്വയം ഒതുങ്ങി അഹങ്കാരത്തെ ഇല്ലാതാക്കുകയോ അത് വിധിക്ക് കീഴ്പ്പെടുത്തുകയോ ചെയ്യുക. രണ്ടാമത്, സ്വന്തം അസഹായാവസ്ഥ തിരിച്ചറിഞ്ഞ് ആവശ്യമായത് ചോദിച്ചുകൊണ്ട് ദൈവത്തിനു മുമ്പിൽ പൂർണ്ണമായി സമർപ്പിക്കുകയും അഹങ്കാരത്തെ മാറ്റിനിർത്തി ഇല്ലാതാക്കുകയും ചെയ്യുക. യഥാർത്ഥ സമർപ്പണം എന്നത് സ്നേഹത്തിനായി മാത്രം ദൈവത്തെ സ്നേഹിക്കുന്നതാണ്; മറ്റൊന്നിനായും അല്ല, മോക്ഷത്തിനായും അല്ല. ആത്മീയപഥത്തിലെ ഭക്തിയിലൂടെ അഹങ്കാരം മായ്ച്ചുകളയുമ്പോഴേ വിധിയെ ജയിക്കാൻ കഴിയൂ. «എന്ത് വിതയ്ക്കുന്നുവോ അതാണ് കൊയ്യുന്നത്» എന്ന പഴമൊഴിപോലെ, നല്ല പ്രവൃത്തികളുടെ ഫലം സന്തോഷവും മോശം പ്രവൃത്തികളുടെ ഫലം ദുഃഖവുമാണ്. നല്ല പ്രവൃത്തികളുള്ളവൻ പുണ്യവും നല്ല ഭാഗ്യവും നേടുന്നു; മടിയനായവൻ തന്റെ സ്ഥാനം നഷ്ടപ്പെടുത്തി ദോഷഫലം കൊയ്യുന്നു, മുറിവിൽ ക്ഷാരപദാർത്ഥം ചേർക്കുന്നതുപോലെ. അതിനാൽ സുഹൃത്തുക്കൾ, സമൃദ്ധി, എല്ലാ നല്ല കാര്യങ്ങളും വിധിയാൽ മാത്രമല്ല വ്യക്തിയുടെ സ്വന്തം പരിശ്രമത്താലും തലമുറകളിലേക്ക് പകരുന്നു; അതുപോലെ മരണാനന്തരജീവിതവും സ്വർഗ്ഗമോ നരകമോ എന്ന രീതിയിൽ നിർണ്ണയിക്കപ്പെടുന്നു എന്ന് കരുതുന്നു.